Witamy na naszej stronie. Mamy dzisiaj sobotę, 7 grudnia, 2019


Historia zespołu

Po przeszło 20 latach i prawie 50 milionach sprzedanych albumów, Iron Maiden nosi miano klasycznego zespołu rockowego, a jego muzycy miano nowoczesnych mistrzów tej ekstremalnie emocjonalnej i technicznie olśniewającej formy muzyki rockowej. Maiden pojawił się na początku lat 80., wydając swój pierwszy singel - "Running Free", a debiutancki album "Iron Maiden".

We wczesnych latach 80., Maiden był czołowym zespołem nurtu New Wave Of British Heavy Metal - medialnego fenomenu o bardzo krótkim żywocie, który popchnął ich karierę na wielkie sceny świata. "Odkąd zaczęliśmy dawać wywiady do brytyjskich czasopism muzycznych, ludzie zwykli traktować nas jako zespół punk- metalowy", ze smutnym uśmiechem wspomina basista i założyciel zespołu, Steve Harris. "Myślę, że działo się tak, ponieważ nasz wokalista Paul Di'Anno miał krótkie włosy, a zespół grał bardzo szybko i agresywnie. Ale dla mnie to nigdy nie był tak naprawdę punk - to był czysty metal."

Pomimo, że radio nie nadawało singla "Running Free", to znalazł się on na brytyjskiej liście Top 40. Wtedy też zespół po raz pierwszy został zaproszony do programu Top Of The Pops, angielskiego programu muzycznego. Iron Maiden zgodzili się pod warunkiem, że będą mogli zagrać na żywo. Przedtem na żywo grali tylko The Who, którzy zdemolowali studio wykonując swój hit z płyty "Quadrophenia", "5.15", w 1972 roku. BBC było nastawione sceptycznie, ale w końcu się zgodzili. Wydany kilka tygodni później debiutancki album "Iron Maiden" trafił od razu na 4. miejsce brytyjskiej listy przebojów.

Ten fakt stał się przełomowym momentem w ich karierze. Od tamtej pory, każdy z 12 studyjnych albumów, każdy z ponad 20 wydanych singli znajduje się w pierwszej dziesiątce list przebojów w Wielkiej Brytanii, a także w ponad 25. państwach świata.

Fenomen zespołu nie wpłynął na zmianę stylu muzyki, nawet pomimo kilku zmian w składzie. Ich drugi studyjny album "Killers", został wydany w 1981 roku. Podczas trasy promocyjnej zespół po raz pierwszy zagrał w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Japonii. Album osiągnął status złotej pyty na całym świecie. Pod koniec trasy, wokalista Paul Di'Anno opuścił Maiden, a jego miejsce zajął Bruce Dickinson (eks-Samson).

Rok 1982 był okresem próby dla nowego wokalisty. Po kilku "rozgrzewających" koncertach z Brucem, zespół wszedł do studia i nagrał, legendarny już album, "The Number Of The Beast". Krążek wszedł na 1. pozycję angielskiej listy przebojów, a utwór "Run To The Hills" wydany na singlu osiągnął pozycję 10. Płyta ta odniosła sukces nie tylko w Anglii, ale także w Europie i Stanach Zjednoczonych. Potem rozpoczęła się mordercza, ośmiomiesięczna trasa "Beast On The Road Tour", podczas której zespół wystąpił w Australii i Nowej Zelandii. Po raz pierwszy Maiden zagrali w nowojorskim "Palladium". Po tej trasie zespół stracił jednego członka - perkusistę Clive'a Burra. Zastąpił go mało wtedy znany Nicko McBrain.

Po zakończeniu trasy "Beast On The Road Tour", zespół natychmiast zaczął pracować nad kolejną płytą - "Piece Of Mind", którą nagrano w Nassau na Bahamach. Podczas gdy Iron rozpoczynał swoje tourne "World Piece Tour", album osiągnął 3. pozycję na brytyjskiej liście przebojów.

Album "Powerslave" został nagrany w 1985 roku, również w Nassau. Kolejne tournee - "Slavery Tour" - było olbrzymim show z ogromną ilością świateł i 6 metrowym Eddiem-maskotką, która stała się nierozerwalną częścią zespołu. Trasa rozpoczęła się za żelazną kurtyną, w Polsce. Był to pierwszy duży występ zachodniego heavymetalowego zespołu w naszym kraju. Album został wydany po trzech tygodniach trwania tournee i od razu wspiął się na 2. pozycję brytyjskiej listy przebojów. Zespół zagrał między innymi na festiwalu Rock In Rio przed 200 000 tysiącami widzów, dał pięć koncertów w "Radio City Hall" w Nowym Jorku (choroba nie pozwoliła na zagranie siedmiu koncertów). Dali także 4 koncerty w "Long Beach Arena" - sali, która mieści 13 000 osób. Koncerty z Long Beach Arena zostały nagrane i wydane pod nazwą "Live After Death". Pod tą samą nazwą pojawiło się również wideo.

Płyta "Somewhere In Time" została wydana we wrześniu 1986 roku. Tym razem zespół nagrywał w Nassau i Monachium. Na albumie tym można zauważyć delikatną zmianę stylu Maiden, spowodowaną zapewne użyciem (po raz pierwszy) syntezatorów. Pierwszy singel, "Wasted Years", znalazł się wśród 20. najlepszych singli na angielskiej liście przebojów. Utwór o tym tytule opowiada o poprzednich, morderczych trasach Iron Maiden. Album w niedługim czasie zyskał miano złotego, a wkrótce potem platynowego wydawnictwa. Trasa była wielkim spektaklem. Tym razem Eddie jako cyborg górował nad całą sceną. Unosił zespół w rękach, a Nicko i perkusja były ustawione na jego głowie. "Somewhere On Tour" również rozpoczęła się w Europie Wschodniej a zakończyła w roku 1987 w Japonii.

Rok 1988 przyniósł album "Seventh Son Of A Seventh Son", pierwszy i jak dotąd jedyny koncept album zespołu. Takie wydanie nie było zamierzone, ale podczas pisania materiału i pracy nad nim, okazało się, że można potraktować poszczególne utwory jako całość. Pierwszy singel "Can I Play With Madness" osiągnął 3. miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a trzy następne single zajęły miejsca w pierwszej dziesiątce - znów bez wsparcia radia. "Seventh Tour Of A Seventh Tour" rozpoczęło się w Stanach Zjednoczonych, jednak najważniejszym punktem trasy był festiwal "Monsters Of Rock" w Donington, na którym grały takie gwiazdy jak: Kiss, Dave Lee Roth, Guns N' Roses i Helloween. Na festiwal przyjechało około 107 000 fanów.

Rok 1989 miał być dla zespołu odpoczynkiem, jednak Bruce i Adrian pracowali nad swoimi solowymi projektami, a w listopadzie 1989 pojawiło się nowe wideo Iron Maiden - "Maiden England". W styczniu 1990, kiedy trwały już prace nad "No Prayer For The Dying", Adrian zdecydował się odejść z zespołu. Była to pierwsza zmiana składu od siedmiu lat. Miejsce Adriana zajął były gitarzysta zespołu Iana Gillana i White Spirit - Janick Gers, z którym Bruce pracował nad swoim solowym projektem.

Maiden z nowym składem nagrał album w Wielkiej Brytanii, w studiu Steve'a Barnyarda. Krążek został wydany 1 października i wspiął się na 2. miejsce listy przebojów. Na święta 1990 singel "Bring Your Daughter To The Slaughter" znalazł się na miejscu 1. Praca nad "Fear Of The Dark" rozpoczęła się na początku 1992 roku. Eddie przeszedł swoistą transformację, może dlatego, że po raz pierwszy rysownikiem był nie Derek Riggs a Melvin Grant. "Fear Of The Dark" był trzecim albumem, który osiągnął 1. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. Tym razem trasa rozpoczęła się w Skandynawii. Z występów w Donington powstało wideo. Trasa zakończyła się w Japonii.

W marcu 1993 roku Bruce oświadczył, że nie może pogodzić swoich solowych projektów i Iron Maiden. Zespół zaczął szukać nowego wokalisty, i zagrał, jak się wtedy wydawało, ostatnią trasę koncertową z Brucem - "Real Live Tour". Zagrali wtedy ogółem 44 koncerty i po raz pierwszy wystąpili w Rosji, w Moskwie. Ostatni koncert z Brucem był telewizyjną relacją typu pay-per-view i nosił nazwę "Raising Hell". Show ten był pomieszaniem gry Iron Maiden i występów magika Simona Drake'a. Do wartych wspomnienia momentów przedstawienia należy zaliczyć niewątpliwie grę Drake'a na gitarze za pomocą oderwanych rąk Dave'a Murraya i obcięcie głowy Bruce'owi. Koncert został wydany na wideo, a w roku 2000 na DVD.

Po wielomiesięcznych poszukiwaniach, Blaze Bayley został przedstawiony jako nowy wokalista Iron Maiden. Drogi Maiden i Blaze'a zbiegły się już wcześniej, kiedy to Wolfsbane (zespół Blaze'a) supprtował IM na trasie w 1990 roku, w Wielkiej Brytanii. Wkrótce zespół zaczął pracować nad nowym albumem - "X Factor", który, tak jak poprzedni, został nagrany w studiu Steve'a. Tym razem jednak Steve był koproducentem, a produkcją zajął się Nigel Green. Album ukazał się w październiku 1995, zajął jednak dopiero 8. pozycję na angielskiej liście przebojów. Zespół zagrał w nowych dla siebie miejscach - np. Izraelu i RPA, wystąpił też na festiwalu "Monsters Of Rock" w San Paulo przed 50 000 fanów.

Kolejnym albumem, wydanym w roku 1997 był "Virtual XI". Jest 11. studyjnym krążkiem Ironów i stąd wzięła się jego nazwa. Okładka, wykonana znów przez Melvina Granta, przedstawia chłopca grającego w grę telewizyjną (football), z hełmem do rzeczywistości wirtualnej na głowie. Zewsząd otacza go Armagedon i Eddie. Był to swego rodzaju komentarz na temat wszechogarniającej nas technologii i zbliżającego się milenium. Dało się to odczuć w takich utworach jak "Futureal" i "When Two Worlds Collide". Jak wiemy, Iron Maiden zawsze byli zapalonymi kibicami piłkarskimi, stąd motyw na okładce i cała promocja trasy jako swego rodzaju "Football Tour". Na dodatek, w roku 1998 (kiedy to zespół koncertował), odbywały się Mistrzostwa Świata w piłce nożnej. W galerii znaleźć można zdjęcia IM z gwiazdami piłki nożnej np.: Paulem Gascoigne, Ianem Wrightem, Faustino Asprillą, Markiem Overmarsem, Patrikiem Vierą czy Stuartem Pearce. "Virtual World Tour" trwało dziewięć miesięcy. Zespół koncertował w Europie (także w Polsce), Japonii, Stanach Zjednoczonych i Południowej Afryce.

W teledysku do "The Angel And The Gambler" widzimy zespół w scenerii całkowicie stworzonej komputerowo. Chłopaki grają z Eddiem w karty, pojawiają się tam również postacie z mającej się dopiero ukazać gry komputerowej "Ed Hunter". Na trzech kompaktach znajdziemy grę oraz 20 najlepszych utworów Maiden wybranych przez internautów.

I wtedy właśnie do zespołu powrócili Bruce i Adrian. Zagrali niewielkie, jak na swoje możliwości, tourne promujące grę "Ed Hunter". Wkrótce potem Iron Maiden nagrali album "Brave New World". Potem była trasa "Metal 2000", podczas której mogliśmy zobaczyć zespół w Polsce na dwóch koncertach.

W 2002 roku ukazało się DVD oraz płyta CD "Rock In Rio", dokumentujące występ zespołu w Rio de Janeiro podczas trasy promującej album "Brave New World". W krótkich odstępach czasu zaczęły się też pojawiać rozmaite składanki i boxy zespołu. Polska po raz kolejny znalazła się w rozpisce trasy koncertowej Ironów w 2003 roku. Grupa pojawiła się podczas "Mystic Festival", a jej koncert otworzył między innymi polski Kat.

W 2005 roku Iron Maiden zagrał ponownie na "Mystic Festival" (tym razem w Chorzowie na Stadionie Śląskim). Zaprezentowali tylko repertuar z pierwszych czterech albumów. Krótko przed występem Dziewicy w sklepach pojawiła się kolejna solowa płyta Bruce'a Dickinsona "Tyranny Of Souls". Kilka dni później do sklepów trafiły reedycje wszystkich wcześniejszych albumów wokalisty.

Tekst pochodzi z www.muzyka.onet.pl.


THE BEST NIRVANA